سالهاست که خوابهای من از دریا و سنجاقک خالی ست.

خوابهایم نه بوی تو را می دهند، نه بوی رویا هایم را.

سالهاست جاده ها سر به زیر و ساکت به راه خود ادامه می دهند، بی آنکه منتظر

گامهای من باشند و اشاره تو .

به من گفته بودی بهشت نزدیک است و گاهی در حیاط خانه مان هم می توانم آن

را ببینم

و امروز که باران همه آرزوهایم را خیس کرده،دفترچه ام شبیه بهشت شده است،

پر از گلهایی که به نام تو روییده اند.

به من گفته بودی عشق بی آنکه در بزند می آید، با فانوسی در دست و برقی

درچشمان و

امروز که می توانم دنیا را در یکی از سلولهای تو ببینم، عشق در اتاقم نشسته

و لبخند می زند.

هر روز به تو فکر می کنم و از خودم می پرسم آیا درختان و پرندگان خواب می بینند؟

آیا درختان می توانند بوی تو را حس کنند؟

آیا پرندگان می توانند برایت شمعی بر افروزند؟

از تو با چه کسی حرف بزنم؟ چه کسی باور می کند که بهشت را در دستان تو

دیده ام و زمین را هم که با همه عظمتش روی دگمه پیراهنت نشسته بود؟

چه کسی باور می کند جنگل های انبوه دنیا در گیسوان تو گم می شوند؟

ترانه ای که برایت سروده ام،از گفتگوی موجها و ساحل زیباتر است،اما از سکوت

تو زیباتر نیست.

دوست دارم ترانه هایم در قلبت خانه داشته باشند و تو با انگشتان لاغرم روی

شیشه مه گرفته بنویسی:

 اگر چراغ عشق روشن باشد، هزاران کوهستان هم نمی توانند بین ما فاصله بیندازند...