به طلوع سکوت من خوش آمدی

کنار همه نبودن هایم، دوباره نبودن تقدیر شد

کنار همه سکوت هایم، دوباره خاموشی حاکم شد

و کنار همه نخندیدن هایم، دوباره گریه زنده شد

و سکوت، تمام همبازی تنهایی من است.

                                                                                       کنار باغچه زندگی

                                                                                       یادش رفت با غبان

                                                                                       بچیند گل های تنهایی را

                                                                                      گل های نومیدی را

 اما باد یادش بود

                                      با خود ببرد همه قاصدک های خاطرات روزهای روشن را

اما یادش نبود

                                     من برای همیشه باید تنها باشم

و این بار

                 حوض کوچک قلبم

                                       ترک خورد

اما نمی دانم

             چرا

                ماهی نترسید

                                       بی تابی نکرد

شاید    قلب کوچک او هم

                                 سنگی شده بود.........

خاموش

         بی صدا

                 این کوچه ها را

                                         زیر برف سنگین

                                                          زمستان تنهایی

                                                                                می روم... ..تالل