دوست داشتن از عشق برتر است.

عشق يك جوشش كوراست

و پيوندي از سر نابينايي،

                                       دوست داشتن پيوندي خودآگاه

                                       واز روي بصيرت روشن و زلال.

عشق بيشتر از غريزه آب مي خورد و

هرچه از غريزه سر زند بي ارزش است،

                                       دوست داشتن از روح طلوع مي كند و

                                       تا هرجا كه روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج ميگيرد.

عشق با شناسنامه بي ارتباط نيست،

و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر ميگذارد

                                       دوست داشتن در وراي سن و زمان و مزاج زندگي ميكند.

عشق طوفاني ومتلاطم است،

                                       دوست داشتن آرام و استوار و پروقار وسرشاراز نجابت.

عشق جنون است

و جنون چيزي جز خرابي

و پريشاني "فهميدن و انديشيدن "نيست،

                                       دوست داشتن ،دراوج،از سر حد عقل فراتر ميرود

                                       و فهميدن و انديشيدن رااززمين ميكند

                                       و باخود به قله ي بلند اشراق ميبرد.

عشق زيبايي هاي دلخواه را در معشوق مي آفريند،

                                       دوست داشتن زيبايي هاي دلخواه را

                                       در دوست مي بيند و مي يابد.

عشق يك فريب بزرگ و قوي است ،

                                       دوست داشتن يك صداقت راستين و صميمي،

                                       بي انتها و مطلق.

عشق در دريا غرق شدن است،

                                       دوست داشتن در دريا شنا كردن.

عشق بينايي را ميگيرد،

                                       دوست داشتن بينايي ميدهد.

عشق خشن است و شديد و ناپايدار،

                                       دوست داشتن لطيف است و نرم و پايدار.

عشق همواره با شك آلوده است،

                                       دوست داشتن سرا پا يقين است و شك ناپذير.

ازعشق هرچه بيشتر نوشيم سيراب تر ميشويم،

                                       از دوست داشتن هرچه بيشتر ،تشنه تر.

عشق نيرويي است در عاشق ،كه او را به معشوق ميكشاند،

                                       دوست داشتن جاذبه اي در دوست ،

                                       كه دوست را به دوست مي برد.

عشق تملك معشوق است،

                                       دوست داشتن تشنگي محو شدن در دوست.

عشق معشوق را مجهول و گمنام مي خواهد تا در انحصار او بماند،

                                       دوست داشتن دوست را محبوب و عزيز ميخواهد

                                       ومیخواهد كه همه ي دل ها آنچه را او از دوست

                                       در خود دارد ،داشته باشند.

در عشق رقيب منفور است،

                                       در دوست داشتن است كه:

                                       “هواداران كويش را چو جان خويشتن دارند”

كه حسد شاخصه ي عشق است

عشق معشوق را طعمه ي خويش ميبيند

و همواره در اضطراب است كه ديگري از چنگش نربايد

و اگر ربود با هردو دشمني مي ورزد و

معشوق نيز منفور ميگردد

                                       دوست داشتن ايمان است و

                                       ايمان يك روح مطلق است

                                       يك ابديت بي مرز است

                                        از جنس اين عالم نيست.”

   “دكتر علي شريعتي”